اولین سفر الیار بالام، گوزل بالام

اوایل پنج ماهگی، روزهای 18، 19 شهریور بود که  با نگرانی راهی شمال شدیم. آخه اولین باری بود که همراه نی نی مون می رفتیم سفر و به قول محمد دیگه یه سفر مجردی نبود. به همین دلیل نمی دونستیم که همراه خوبی برا مسافرتمون خواهی بود یا نه. اول می خواستیم منصرف بشیم اما از اونجایی که تو این یک سال پروسه نی نی داری ، هیچ جایی نرفته بودیم و کلی دلمون هوای شمال رو کرده بود، دل به دریای شمال زدیم و راهی شدیم. البته مامان رو هم با خودمان بردیم تا کمکمون کنه.

خدا رو هزار مرتبه شکر اصلا  به هیچ وجه اذیتمون نکردی. تو ماشین که همش میخوابیدی و فقط وقتی گشنه ات می شد بیدار می گشتی. تو توقف های بین راهی هم با یه میوه که می گرفتی دستت مشغول می شدی و بازی می کردی. ببین خودت رو

تا اینکه اواخر بعد از ظهر رسیدیم تالش و به پلاژی که از طرف دانشگاه بابایی برامون رزرو شده بود رفتیم. جای خیلی با صفا و آروم به دور از هیاهوی مسافرها بود، رو به دریا با فاصله چند متری از اون طوری که شبها کاملا صدای دریا گوشهات رو نوازش می داد. این وسط تو بهت خیلی خوش می گذشت الیار، با شنیدن صدای دریا هیجانت به اوج می رسید و مدام دست و پا می زدی. کلی هم ازت عکس گرفتیم اونم چه عکسهای باحالی، نمی دونم کدومشون رو بذارم وبلاگت...

اینم الیار و بابایی

یه بار که رفته بودیم کنار دریا قدم بزنیم همونجور آروم و بی صدا بغل مامان خوابت برده بود. باورم نمی شد که آرامش دریا اینطور روت اثر بگذاره و تویی که تا گریه زاری و به قول بابایی "مرثیه" راه نیاندازی و روی پاهامون تکون نخوری نمی خوابیدی اینطور آروم به خواب ناز رفته بودی.

الیار جان از اینکه اینقدر پسر خوبی بودی و اذینمون نکردی تا یه مسافرت لذت بخش و آرومی رو تجربه کنیم خیلی خیلی ازت ممنونم پسرم. فدای اون درک بالات بشم من

22 شهریور هم علی رغم میل باطنیمون ( چون بابایی کار داشت) راهی برگشت به خونه شدیم. در راه برگشت نزدیکی های سرعین یه جایی برای نهار نگه داشتیم . تو هم انگار خیلی خوش بحالت بود و با دیدن درختها که تکون می خوردن کلی هیجان زده شدی و بازی کردی.

و خلاصه سفر شمال ما هم بدین کونه به خوبی و سلامتی به پایان رسید.